Wanneer leren niet vanzelf gaat

Gaan we slechter zien van veel naar een scherm kijken?

Thu, 30 May 2024 07:41:23 GMT

Gaan we slechter zien van veel naar een scherm kijken?

Telefoons, tablets, laptops en tv’s zijn niet meer weg te denken uit de Nederlandse huiskamer. Wat is het effect daarvan op onze ogen? Gaan we slechter zien van veel naar een scherm kijken?

‘Vierkante ogen. Vierkante ogen. Vierkante ogen zien de wereld net iets mooier. Vierkante ogen. Vierkante ogen. Vierkante ogen zien veel meer dan je bedenken kunt.’

Dit is het refrein van een liedje van Kinderen voor Kinderen uit de jaren negentig. Veel mensen die zijn opgegroeid in de jaren negentig of zero’s, grofweg de jonge ouders van nu, zullen de opvoedles herkennen: van te veel tv kijken krijg je ‘vierkante ogen’ en ga je slechter zien. Ook de 28-jarige Sander Kneepkens kan zich dat nog levendig voor de geest halen. “De theorie klopt”, vertelt de oogonderzoeker van het Erasmus MC. “Je ogen worden alleen niet vierkant van te veel en te lang naar een scherm turen, maar langer. Ze groeien als het ware verder je oogkas in. Omdat je ogen vooral groeien in de leeftijd van 0 tot 25 jaar, is dat de belangrijkste leeftijdsgroep om hier iets aan te doen.”

Cijfers over bijziendheid of myopie (goed zien van dichtbij, slecht van veraf) zijn vrij alarmerend. “In de periode van 1900 tot 1920 was 20 procent van de Nederlanders bijziend. Nu is dat ongeveer 56 procent”, vertelt Kneepkens. De toename is zo groot dat leefstijl volgens hem een belangrijke rol speelt. “Een genetische component kan niet de enige oorzaak zijn.”

Naar buiten

Kneepkens is basisarts en wil zich gaan specialiseren als oogarts, waarvoor hij volgend jaar in opleiding gaat. Daarnaast is hij nu zo’n 2,5 jaar medisch onderzoeker van een onderzoeksgroep van het Erasmus MC. Hij mag er meewerken aan een interessant onderzoek, dat al decennia loopt: Generation R . “In 2000 en 2005 zijn voor dit onderzoek een heleboel zwangere vrouwen in Rotterdam benaderd, van wie er zo’n tienduizend moeders en kinderen daadwerkelijk meededen. Die zijn langdurig gevolgd en komen, als het goed is, om de vier jaar terug voor het onderzoek. De eerste kinderen zijn inmiddels ouder dan achttien.” Bij de kinderen worden allerlei metingen gedaan: hart- en longfunctie en bot-, oog- en gedragsonderzoek. “Zo kunnen we zien wat het effect is van gedrag van moeder en kind op de kwaliteit van de ogen.”

De televisie is in theorie iets minder slecht, omdat die verder weg staat

Uit de studie komt het belang van buitenspelen sterk naar voren. “Kinderen moeten voor hun ogen zo veel mogelijk naar buiten, minimaal twee uur per dag.” Waarom dat is, is niet zonneklaar, vertelt hij. “Wel zijn er een aantal hypothesen: het oog wordt langer, omdat het licht van lampen een andere samenstelling heeft dan zonlicht en omdat je binnen vaak veel op dezelfde afstand kijkt, van dichtbij. Buiten wisselt het oog meer af. Dit zijn onze vermoedens; keihard bewijs is er nog niet. Maar dat buitenspelen een effect heeft, is wél heel duidelijk.”

Bron: Niet geschikt voor kinderogen - NEMO Kennislink

Tranen

Tue, 28 Nov 2023 15:30:26 GMT

Tranen

Tranen van geluk, verdriet, boosheid, frustratie of van het lachen. We kennen het allemaal, de ene persoon wat meer dan de ander. Ik ben “emotioneel incontinent” zoals ik mijzelf wel gekscherend noem en er is eigenlijk niks aan gelogen. Niet alleen het bovengenoemde of bij een film als Bambi en Dumbo maar bij een intense omhelzing of de tranen van een ander, worden mijn ogen ook nat.

Vandaag is weer zo een dag. Onze oppermoeder zoals we onze oma liefkozend noemde, zou vandaag jarig zijn. Oppermoeder als eretitel na het overlijden van onze moeders, de beide dochters van oma. Net als dat ik elkaar mijn moeders verjaardag, vier ik oma’s verjaardag ook. Met taart, een lach, een herinnering en met ook de nodige tranen. Omdat de liefde groot was, is het verdriet ook groot. Hoe groot haar eigen verdriet ook was door het verlies van twee echtgenoten en haar beide kinderen, voor kinderen was oma er altijd en maakte ze tijd. Niet alleen de kleinkinderen of de achterkleinkinderen en zelf achterachterkleinkinderen maar de buurtkinderen of de kinderen van zwemles, oma was een oma voor iedereen. Tegenwoordig voel ik haar fysieke afwezigheid sterk maar tegelijk ook haar goedkeuring.

Twee jaar geleden durfde ik de stap te zetten naar zelfstandigheid en doe ik wat oma ook graag deed: Ik ben met kinderen bezig. Ik luister naar ze, help ze en wordt heel blij van ze. Dankzij haar manier van naar kinderen kijken, ben ik gaan zien wat zij zag. En weet je wat ik steeds vaker zie? Kinderen zoals ik ook was als klein kind of misschien nog steeds wel ben. Ik zie kinderen die -net als ik- niet gewoon blij zijn maar super blij. Niet gewoon verdrietig maar intens verdrietig. Kinderen met grote emoties die niet altijd begrepen worden. “Stop maar met huilen, zo erg was het niet” hoorde ik vaak of zei ik zelf ook wel. Maar huilen heeft een functie, het lucht op, het ontlaad en het verlicht. Het is het ongemak van een ander wat in de weg zit, niet het verdriet van het kind.

Dus ik zou graag tegen de kinderen (en volwassenen) willen zeggen: huil zo vaak en zo lang als nodig is; het helpt je! Maar ook: lacht, sta jezelf toe om enorm blij te zijn en geniet van alles waar je vrolijk van wordt.

Vandaag zijn het tranen van gemis en morgen? Ik hoop blijdschap. ��

Frustratie bij leren

Thu, 12 Oct 2023 09:57:19 GMT

Sommige bergen zijn het waard om te beklimmen.

Als een berg zag ik tegen deze beklimming op. We waren in Thailand en het magisch beloofde uitzicht lag “maar” 600 meter hoog. Het was boven de 35 graden en de trap was steiler dan gehoopt maar de gedachte van het prachtige uitzicht zorgde ervoor dat ik door worstelde. Daar waar de kinderen letterlijk rennend de trap opgingen en "waar blijf je nou mama" riepen, moest ik de motivatie uit mijn tenen halen.

Onderweg bedacht ik me dat het op school vaak precies andersom is. Leerkrachten rennen de leerstof fluitend door, de meeste kinderen houden het tempo best bij maar diegene die doorworstelen en uitgeput boven komen, die hebben het nakijken omdat de rest alweer onderweg naar beneden is. Hoe frustrerend is dat!

Wanneer leren niet vanzelf gaat, levert het frustratie op. Als iets lastig is, wordt het steeds moeilijker om jezelf ervoor in te zetten. Schoolse vaardigheden niet onder de knie hebben kan zoveel verschillende oorzaken hebben. Vaak ligt het niet aan “slimheid” of motivatie maar aan een lichamelijke- of psychomotorische oorzaak of een andere manier voor leren.

Frustratie, niet alleen voor de leerling zelf maar ook voor alle mensen eromheen. ‘Ze is niet heus gek’, ‘het zit er wel in, maar het komt er niet uit’, “als hij het zelf leuk vindt, lukt het wel” of ‘Zij ziet alle vogels vliegen maar opletten lukt niet’ zijn veel gehoorde zinnen. Allemaal waar én toch ook niet waar. Dat iemand niet naar de juf kijkt, wil niet zeggen dat hij niet oplet. Als de manier van leerstof aanbieden niet passend is, wil het niet zeggen dat het kind helemaal niet kan leren; het moet alleen anders. Wanneer leren niet vanzelf gaat, is school een stuk minder leuk en zal een kind minder inzet of minder zichzelf laten zien. Dat is jammer en dat merken de mensen thuis maar ook bijvoorbeeld op het sportveld ook. Sociaal emotioneel kan een kind zich onzeker gaan voelen, kan verdrietig of boos worden en dat is niet nodig.

Sommige kinderen leren niet door taal te gebruiken, die hebben beeld of geluid nodig om te leren. Die willen bewegen of juist het resultaat eerst zien en dan weten hoe ze ergens moeten komen. De meeste scholen geven klassikaal- en taal gestuurd les. De docent geeft de instructie al pratende, schrijft nog wat op het bord. Kinderen moeten luisteren en dingen opschrijven; allemaal taal. Dan heb je 90% van de klas prima mee maar 10%, die zag een vogel.

Wanneer leren niet vanzelf gaat kan het aan zoveel factoren liggen. Het kan aan de leermethode liggen die niet aansluit bij het kind, het kan aan het richten en scherpstellen van de ogen liggen, niet – of onvolledig geïntrigeerde reflexen, een dominantie die overheerst en leren in de weg zit of noem maar op; een hoop én voor iedereen persoonlijk. Gelukkig wel allemaal dingen waar je wat aan kan doen zodat leren makkelijker gaat.

Wat ik doe is samen met de kinderen kijken naar wat ze lastig vinden en waar hun leervoorkeuren liggen. De meeste kinderen kan ik verder op weg helpen met behulp van Kernvisie Methode; het visualiseren van woordbeelden en eventuele obstakels. Ik leer de kinderen om in beelden denken en dat toe te passen bij het leren. Bij een aantal kinderen zet ik wat meer hulpmiddelen in zoals een Visual screening: kijken naar de oog-samenwerking en het scherpstellen van de ogen. Wat ook een belemmering voor leren kan zijn, is bijvoorbeeld een nog niet volledig geïntegreerd reflex of reflexen. Andere bekijk ik op dominantievoorkeur en of er daar wat in de weg zit. En zo kijk in mijn instrumenten kast wat ik kan toevoegen aan het ontwikkelproces van het kind. Bij elk kind opnieuw kijken wat er nodig is, waar de belemmeringen zitten.

We gaan samen de weg naar succes onderzoeken en kijken per keer wat er nodig is. En de berg die school heet? Ik geef de instrumenten om succesvol naar de top te klimmen.

Bestaat er zoiets als een dyslectisch brein?

Tue, 04 Jul 2023 14:15:01 GMT

Bestaat er zo iets als een dyslectisch brein?

Albert Einstein en Leonardo da Vinci hadden dyslexie. Dat stellen de de auteurs van Dyslexie als kans. En volgens hen is dat niet zomaar toeval. Mensen met dyslexie hebben namelijk een andere hersenstructuur. Die zit ze vaak in de weg, maar biedt ook grote voordelen.

Ongeveer vier procent van de schoolgaande jeugd krijgt de officiële diagnose dyslexie. Toch is de totale groep kinderen met dyslectische kenmerken groter dan dat. Ook kinderen zonder diagnose, met dyslexie in de familie, kunnen wisselende problemen hebben met lezen en schrijven . Naar de herkomst van die problemen wordt veel onderzoek verricht, maar er zijn nog allerlei vragen onopgelost. Zoals naar de werking van de hersenen bij deze groep. Bestaat er zoiets als een dyslectisch brein?

Was Einstein dyslectisch? Albert Einstein had volgens de auteurs van Dyslexie als kans verschillende aan dyslexie gerelateerde problemen, maar ook een indrukwekkend ruimtelijk inzicht. Over de vraag of Einstein dyslexie had zijn wetenschappers het overigens niet eens.

Volgens de (gehuwde) Amerikaanse neurowetenschappers Brock en Fernette Eide wel. In hun boek Dyslexie als kans (de Nederlandse vertaling van The Dyslexic Advantage) maken zij de nieuwste resultaten bekend van hun jarenlange onderzoek bij honderden dyslecten en hun families. De uitkomsten zijn opzienbarend. Op een overtuigende manier maken de auteurs aannemelijk dat mensen met dyslexie een andere hersenstructuur hebben.

En dit heeft niet alleen nadelen, maar ook grote voordelen. Het boek werpt daardoor een heel nieuwe blik op het verschijnsel dyslexie. En het leest ook nog eens als een trein. Of hetzelfde geldt voor mensen met dyslexie kan ik uit eigen ervaring niet zeggen, maar ik verwacht het wel. Niet alleen zijn beide auteurs zelf dyslectisch, de opbouw van het boek is precies zoals zij voorschrijven: voorzien van samenvattingen, praktische tips, en beschrijvende voorbeelden. Op die manier sluit de tekst beter aan bij de dyslectische manier van denken.

Linker- en rechterhersenhelft

Een veelgehoorde verklaring voor dyslexie is dat er een probleem is in de fonologische verwerking. Dat houdt in dat ze bij het leren van hun moedertaal moeite hebben met het opdelen van lange stukken spraak in kleinere deeltjes en het koppelen van klanken aan schrifttekens. Daar is niks op af te dingen, maar volgens de auteurs is er meer aan de hand. Zo hebben dyslecten soms ook moeite met niet-talige taken, zoals motorische vaardigheden en rekenen. Een mogelijke verklaring ligt in het gebruik van onze linker- en rechterhersenhelft.

Waar onze rechterhersenhelft zich voornamelijk bezighoudt met ‘grove’ informatieverwerking, is de linkerhersenhelft meer gericht op de details. Zo blijkt uit onderzoek dat bij ongetrainde muziekluisteraars de rechterhersenhelft geactiveerd is, om de algemene melodielijn te volgen, en bij ervaren muzikanten juist de linkerhelft, omdat zij zich meer concentreren op de technische details. Ook het segmenteren van taal – het kunnen identificeren van kleine woordeenheden in grotere spraakfragmenten – is een typische taak voor de linkerhersenhelft. Een verklaring voor de problemen die dyslecten ervaren op dit vlak kan dus zijn dat ze vooral hun rechterhersenhelft gebruiken. Toch levert training van de linkerhersenhelft bij dyslecten weinig resultaat op.

Korte en lange connecties

De auteurs van Dyslexie als kans dragen daarom een onderzoek aan dat volgens hen op dit moment de meest veelbelovende verklaring biedt: dat van neuroloog Manuel Casanova van de Universiteit van Kentucky. Hij onderzocht de onderlinge relaties van neuronen, de cellen die verantwoordelijk zijn voor informatieverwerking. En dan met name de neuronen in de hersenschors, het gebied waar informatie uit de rest van ons lichaam verwerkt wordt en omgezet in gedachten.

De cellen in de hersenschors zijn georganiseerd in zogenaamde ‘minikolommen’. Ze zijn namelijk op een verticale manier op elkaar gestapeld en ook nog eens minuscuul klein. Deze minikolommen worden met elkaar verbonden door uitlopers van neuronen, zogeheten axonen. Deze fungeren als een soort kabels tussen de minikolommen.

Casanova ontdekte dat de ruimte tussen de minikolommen per individu nogal verschilt. En dat er een relatie is met de lengte van de kabels, de axonen. Zo hebben mensen met op elkaar geplakte minikolommen kortere kabels nodig, en mensen met verder van elkaar verwijderde minikolommen langere kabels. Waar hersenen met vooral korte connecties goed zijn in het verwerken van details, is het brein met lange connecties beter in het herkennen van algemene patronen. Toen Casanova de hersenstructuren van dyslecten ging vergelijken met niet-dyslecten, bleek dat de eerste groep vaker lange connecties heeft.

Casanova onderzocht ook de hersenstructuur van een groep autisten. Die bleek precies tegenovergesteld te zijn aan de hersenstructuur van dyslecten: bij de autisten hadden korte connecties de overhand. Dit zou onder andere kunnen verklaren waarom veel autisten moeite hebben met het herkennen van gezichten: dat vraagt om samenwerking tussen verschillende hersengebieden, en daarvoor zijn juist lange connecties nodig.

Nieuw verhaal

Dit fundamentele verschil in de hersenstructuur zou zowel de voor- als nadelen van dyslexie kunnen verklaren. Hoewel dyslecten dus minder goed zijn in het verwerken van details, kunnen ze heel goed verschillende concepten met elkaar verbinden. Daarom zijn mensen met dyslexie vaak erg creatief. Maar niet alleen dat. De voordelen van de lange connecties in het brein zijn terug te vinden in de zogenaamde STER-krachten: een anagram die de auteurs bedachten voor vier vlakken waarop dyslecten in mindere of meerdere mate uitblinken. STER staat voor Samenhangende, Tijdgerichte, Episodische en Ruimtelijke denkvaardigheid.

Het boek is opgedeeld in verschillende delen waarin deze vier vaardigheden uitgebreid uit de doeken worden gedaan. Het ruimtelijke inzicht laat bijvoorbeeld zien dat het dyslectische brein uitermate geschikt is voor het beroep van architect: een dyslect is heel goed in staat om levensechte 3D-beelden in zijn hoofd op te roepen. Maar ook een minder voor de hand liggend beroep als schrijver behoort tot de mogelijkheden voor iemand met een sterke episodische denkvaardigheid. Die zorgt ervoor dat je losse herinneringen makkelijk samen kan voegen tot een nieuw verhaal. Een van de bijlages geeft een lange lijst met heel diverse beroepen die aansluiten bij deze vier kernkwaliteiten.

40 procent van de selfmade miljonairs is dyslectisch

Tue, 04 Oct 2022 07:18:50 GMT

40 Procent van de selfmade miljonairs is dyslectisch

Dyslexie een probleem? Het brengt zeker beperkingen met zich mee. Maar ook extra kwaliteiten. En die blijken bijzonder handig voor ondernemers.

‘Dyslexie is mijn superpower, vertelde Richard Branson onlangs in een interview met The Times . De Brit dankt zelfs zijn miljardenfortuin aan het feit dat hij niet foutloos kan schrijven, en moeite heeft met het lezen van lange lappen tekst. Als hij niet al op jonge leeftijd zijn schoolcarrière voor gezien had gehouden, was hij waarschijnlijk nooit met Virgin begonnen.

Branson blijkt bepaald niet de enige dyslect te zijn met zakelijk succes. Integendeel. Amerikaans onderzoek wijst uit dat 35 procent van de ondernemers dyslectisch is. Een ander onderzoek toont dat van de selfmade miljonairs zelfs 40 procent als zodanig gediagnosticeerd kan worden. Onder hen grootheden als Ikea-oprichter Ingvar Kamprad, Apple-icoon Steve Jobs en vele anderen . In Nederland weten we onder andere dat miljardair Joop van den Ende en ASML-brein Martin van den Brink dyslexie hebben.

‘Dyslectische mensen hebben een anders werkend brein. Dat brengt beperkingen met zich mee, maar ook extra kwaliteiten. Zo zijn ze vaak zeer innovatief, bovengemiddeld in staat het grotere plaatje te zien, en om probleemoplossing en out-of-the box te denken. Dat maakt ze uitstekend geschikt als ondernemer. En dat worden ze ook vaak, want vaak zijn ze het zat om beoordeeld en niet begrepen te worden, waardoor ze graag eigen baas worden.

Je moet dyslexie niet alleen zien als een probleem, maar als een kwaliteit!’

bron: https://www.quotenet.nl/zakelijk/a41464941/40-procent-selfmade-miljonairs-dyslectisch/

Terug naar school

Tue, 20 Sep 2022 08:07:10 GMT

Komt je kind goed mee op school of zijn er toch wat zorgen?

Met welk gevoel is jouw kind na de vakantie weer gestart op school? Blij om klasgenoten weer te zien en vol verwachting wat dit nieuwe jaar gaat brengen? Of misschien ook wat gespannen? En hoe kijk jij als ouder naar het (nieuwe) schooljaar? Komt je kind goed mee op school of zijn er toch wat zorgen?

De aanleiding van die zorgen is over het algemeen dat het kind vastloopt met taal of rekenen , maar dat is meestal niet het enige. Vaak zijn ouders en school al een tijdje op zoek naar de oorzaak waarom het niet zo wil lukken met het schoolwerk. Naast de vraag of een kind wellicht dyslexie of dyscalculie zou kunnen hebben, wordt er ook gesproken over de concentratie van het kind, zou er sprake zijn van AD(H)D of HSP? Moet er een intelligentietest worden afgenomen, of is het kind een beelddenker? En is het probleem ook daadwerkelijk opgelost met een diagnose?

Extra begeleiding

En dan hebben we het nog niet over het kind zelf. Voor een kind moet het frustrerend zijn om elke dag naar school te gaan en zich bezig te moeten houden met dezelfde lastige opgaves waar hij of zij maar niet uitkomt. Dat de resultaten, ondanks de inzet van de leerling zelf en alle extra tijd en begeleiding van school en ouders, niet echt verbeteren. Helaas zie ik best wat kinderen die (ten onrechte!) van zichzelf denken dat ze gewoon wat dom zijn, waardoor het zelfvertrouwen afneemt en het kind last kan krijgen van faalangst en fysieke klachten door spanning.

Kernvisie methode

Maar stel dat het probleem niet bij het kind ligt? De Kernvisie methode stelt dat een kind met een 'leerprobleem' informatie simpelweg op een andere manier verwerkt dan op de manier waarop het op school wordt aangeboden. De leerlingen met een 'leerprobleem' hebben een andere leerstijl; zij hebben een voorkeur om informatie te verwerken met hun rechterhersenhelft: visueel en gevoelsmatig. School biedt de lesstof mondeling en via boeken aan. Deze schoolse en talige manier werkt uitstekend voor leerlingen met een linksgeoriënteerde leerstijl, zij verwerken informatie auditief -via het gehoor- en digitaal -door te lezen-. Het probleem ontstaat doordat deze twee manieren niet op elkaar aansluiten: het talige onderwijs en de rechtsgeörienteerde leerstijl van de leerling.

Een sprong voorwaarts

In mijn praktijk begeleid ik leerlingen met leerproblemen met behulp van de Kernvisie methode. Ik leer ze hoe ze hun eigen leerstijl kunnen inzetten om de lesstof eigen te maken. In zo'n 8-10 sessies behandelen we de basisstof, de stof die vaak in het verleden niet goed geautomatiseerd is en daardoor voor problemen blijft zorgen (denk aan o.a. het alfabet, werkwoordspelling, de tafels en optel- en aftreksommen). Wanneer dit fundament opnieuw, maar nu stevig wordt gelegd, zal de andere schoolstof beter landen en beklijven. In de praktijk zien we echt dat kinderen een flinke sprong voorwaarts maken, ook als zij al een diagnose hebben gekregen, vanaf het moment dat ze gecoacht worden met de Kernvisie methode.

Deze 'andere' leerstijl is echt een andere manier van denken, niet beter, maar ook echt niet slechter dan de linksgeoriënteerde leerstijl. Hierdoor heeft het kind andere uitdagingen, maar ook andere competenties en talenten.

Nieuwsgierig geworden en meer weten over de Kernvisie methode, studiebegeleiding of coaching en of dit iets is voor jouw kind? Neem gerust contact op.

Dyslexie is een superkracht om de mensheid verder te laten ontwikkelen.

Tue, 20 Sep 2022 08:06:59 GMT

Dyslexie is geen aandoening, maar een evolutionaire kracht, zegt deze wetenschapper

Dyslexie is een cognitieve kracht, zegt sociaal wetenschapper Helen Taylor. Volgens haar heeft het de succesvolle evolutie van de mens mogelijk gemaakt.

Wie het heeft over dyslexie, heeft het meestal over een aandoening of op zijn minst een probleem. Maar dat is het helemaal niet. Het is geen aandoening of stoornis, maar een andere vorm van cognitie.”

Dyslexie mag zich dan uiten in leesproblemen, maar het was er lang voordat lezen en schrijven een algemeen gebruik werden. Dyslexie komt ook vrij veel voor: 5 tot 20 procent van een populatie is dyslectisch. En dat is over de hele wereld zo, in alle culturen zie je dat. Bovendien is dyslexie voor een groot deel genetisch en dus erfelijk bepaald.

Dat dyslectici bijzondere talenten kunnen hebben is duidelijk. Je vindt dyslectici onder beroemde wetenschappers, kunstenaars, architecten, ingenieurs. Er is een bekend verhaal van een man, Marc Rowe, die nauwelijks door zijn examens kwam, maar toch een beurs kreeg, en die nu een briljant chirurg is. En waarom is hij briljant? Omdat hij voor een operatie alle mogelijke manieren om die uit te voeren visualiseert. Dyslectici zijn goed in dat globale denken, het grote geheel zien.

Dat is een cognitieve kracht. En daar staat een cognitieve zwakte tegenover: oog voor detail, het hier en nu, de kleine lettertjes. Dyslectici zijn goed in exploratie, het verkennen van nieuwe mogelijkheden. Ze hebben ruimtelijk inzicht, kunnen abstract denken en zijn inventief.

Dyslexie is niet ontstaan omdat er iets misging, maar omdat er iets nodig was. De periode waarin de moderne mens zijn evolutie begon, zo’n 300.000 jaar geleden, was erg veranderlijk. Zo veranderlijk dat mensen die alleen maar goed waren in het exploiteren van bekend terrein moeilijk zouden overleven. In veranderlijke omstandigheden heb je exploratieve talenten nodig. En de individuele mens kan niet beide tegelijk zijn.

Taylor: “De vermogens van je brein zijn beperkt, en het kost energie als je als individu steeds moet wisselen van de ene strategie naar de andere. Het wordt op een gegeven moment voordeliger om te kiezen voor een bepaalde specialisatie, en te gaan samenwerken met specialisten in het andere domein. Specialisatie en samenwerken vergroten de capaciteiten van het brein door een collectief brein te scheppen.”

Dat klinkt logisch, maar wordt in de huidige samenleving niet erkent Het onderwijssysteem is vooral gericht op het opnemen van bestaande kennis volgens vastgestelde regels, en niet op het creatief verkennen van nieuwe mogelijkheden. Het onderwijssysteem is zo geworden, het is doorgeslagen naar de kant van kennisexploitatie. Dat maakt het voor dyslectici moeilijk hun talenten volledig te benutten. Je blijf je altijd de mindere voelen, dat is het nare.

Bij vermoedens van Dyslexie, taal- of rekenachterstanden hebben kinderen andere manieren nodig om de leerstof aangereikt te krijgen. En dat is wat ik doe!

Door het inzetten van hun eigen breinkracht met mijn hulp, ervaren de kinderen meteen succes en worden ze zelfverzekerder. Daarnaast ervaren de kinderen al snel een verbeterde concentratie in de klas.

Hoe gaan jullie het schooljaar starten? Met tegenzin of vol vertrouwen?

Bron: Dyslexie is geen aandoening, maar een evolutionaire kracht, zegt deze wetenschapper (demorgen.be)

Wanneer leren niet vanzelf gaat

Gaan we slechter zien van veel naar een scherm kijken?

Gaan we slechter zien van veel naar een scherm kijken?

Tranen

Tranen

Frustratie bij leren

Sommige bergen zijn het waard om te beklimmen.

Bestaat er zoiets als een dyslectisch brein?

Bestaat er zo iets als een dyslectisch brein?

Albert Einstein en Leonardo da Vinci hadden dyslexie. Dat stellen de de auteurs van Dyslexie als kans. En volgens hen is dat niet zomaar toeval. Mensen met dyslexie hebben namelijk een andere hersenstructuur. Die zit ze vaak in de weg, maar biedt ook grote voordelen.

Linker- en rechterhersenhelft

Korte en lange connecties

Nieuw verhaal

40 procent van de selfmade miljonairs is dyslectisch

40 Procent van de selfmade miljonairs is dyslectisch

Dyslexie een probleem? Het brengt zeker beperkingen met zich mee. Maar ook extra kwaliteiten. En die blijken bijzonder handig voor ondernemers.

Terug naar school

Komt je kind goed mee op school of zijn er toch wat zorgen?

Dyslexie is een superkracht om de mensheid verder te laten ontwikkelen.

Dyslexie is geen aandoening, maar een evolutionaire kracht, zegt deze wetenschapper

﻿